مدیر کارخانه کفش ملی، مدیر عامل سازمان مدیریت صنعتی، سرپرست بخش صنایع بنیاد 15 خرداد، مدیر عامل شرکت ترنج و مسئول دفتر ارتباطات وزارت کار و امور اجتماعی و دانشگاه، این عناوین تنها بخش کوچکی از مسئولیتهای آقای ابوالفتح نیکنام عضو کمیسیون صنایع مجلس شورای اسلامی و نماینده دوره چهارم و نماینده فعلی مردم شهرستان تنکابن و رامسر در مجلس شورای اسلامی می باشند.
به علت اشراف و تخصص ایشان در مباحث صنعتی و تجاری و برای آشنایی بیشتر مخاطبان نشریه با نقطه نظرات سیاستگذاران اصلی مباحث اقتصادی و صنعتی کشور، این افتخار را داشتیم که در گفتگویی صمیمانه دلمشغولی ها و نقطه نظرات خودمان را به ایشان منتقل کنیم. این جلسه با حضور مهندس دیلمی مدیریت TMC و سردبیر نشریه صنعت فراگیر در دفتر نشریه برگزار شد با این هدف که این گفتمان چالشی میان دو مدیر صنعتی، بتواند راهنمای اصول مدیریت صنعتی کشور باشد.
مهندس دیلمی در آغاز گفتگو از آقای نیکنام در مورد لزوم انقلاب اقتصادی در کشور پرسیدند؟
عضو کمیسیون مجلس شورای اسلامی با تائید ایجاد تحول در ساختارهای اقتصادی کشور از نبود مراجع پرسشگر و تحقیقاتی در سطح کشور گلایه کردند و هدفمند کردن یارانه ها را تلنگری هرچند کوچک به کسانی دانستند که با زیاده خواهی خود اقتصاد کشور را زمین گیر کرده اند. ایشان با مقایسه دو کارخانه تولید ماکارانی در دو کشور ایران و ترکیه به این نکته اشاره داشتند قبل از اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها، کارخانه تولید ماکارانی ایرانی با سوخت بسیار ارزان قیمت و کارگر ساعتی نیم دلار کالایی به بهای تمام شده ای معادل یا بالاتر از کالای خارجی تحویل بازار می داد و این در حالیست که کارخانه تولید ماکارانی در ترکیه با سوخت بسیار گرانتر و دریافت سوبسیدی کمتر و دستمزد کارگری با ساعتی 7 دلار کالایی درخواست نماینده مجلس شورای اسلامی از صاحبان اندیشه با کیفیت بسیار بهتر از کالای ایرانی و ارزانتر از آن ارائه می دهد. واقعا چگونه این اتفاق می افتد. آیا چیزی جز زیاده خواهی و طمع بیش از حد است؟
در دنیا افرادی که وارد صنعت و تولید می شوند دیدگاه انحصاری نسبت به کار خود نداشته و سرمایه و سود را فقط برای خود و خانواده خود نمی خواهند بلکه با ورود به بورس مردم را در سود خود شریک می کنند. اما متاسفانه در ایران این فرهنگ وجود ندارد.
مدیر شرکت TMC نظر عضو کمیسیون صنایع مجلس را در مورد نحوه اخذ مالیات و نوع برخورد با مالیات دهندگان در سطح کشور پرسیدند.آقای دیلمی با اشاره به اینکه اگر ما به مالیات دهنده احتیاج داریم می بایست حق و حقوقی برای این افراد قائل شویم. اظهار نامه مالیاتی در خارج از کشور نشان دهنده اعتبار و شخصیت آن فرد در جامعه است و دادن مالیات یک ارزش اجتماعی محسوب می شود ولی تا زمانی که پول نفت پایه اصلی درآمد کشور است درایران فرار از مالیات یک ارزش محسوب می گردد.
نماینده تنکابن و رامسر در مجلس شورای اسلامی در ادامه صحبت هایشان، مشکلات مملکت را ریشه ای و ساختاری دانستند. ایشان با اشاره به اینکه سود بانکی در دنیا بین 2 تا 3 درصد است سود بانکی در ایران را 12 تا 13 درصد اعلام کردند و دلیل اصلی این افزایش را این دانستند که در کشور تقاضا در سیستم بانکی بیش از عرف است. در ایران 20 تا 30 درصد سرمایه را صنعتگر می آورد و بقیه هزینه مورد نیاز را از سیستم بانکی تامین می کند و کارخانه دار تمام کارخانه را برای خودش و خانواده اش می خواهد و در اکثر موارد زیر بار بازپرداخت وامها له می شود وراه به جایی نمی برد و این دور باطل ادامه دارد.
اما در مورد مالیات گفتند در کشور ما فرقی بین آن کسی که مالیات می دهد و فردی که مالیات نمی دهد وجود ندارد و هیچ احترامی از طرف دولت و مردم به مالیات دهنده گذاشته نمی شود. جالب است که اقشاری که مالیات خود را به صورت کامل می پردازند ضعیف ترین اقشار جامعه هستند یعنی کارگران و کارمندان و کسانی که با تهدید و تحصن و اعتصاب به طور کلی با مالیات دادن مبارزه می کنند اقشار مرفه جامعه یعنی بازاریان هستند و نگرانی آنها برای این است که درآمدهای میلیاردیشان افشا نشود.
آقای دیلمی سوال دیگری را در مقابل نماینده مجلس قرار دادند. سردبیر مجله صنعت فراگیر با اشاره به اینکه برای هر حرکتی نیاز به الگو داریم از طرحها و الگوهای مجلس برای اجرای جهش اقتصادی پرسیدند؟ این سوال را مطرح کردند که چرا نباید از الگوهای موفقی که قبلاً تجربه شده و اشتباهات را اصلاح کرده اند استفاده کنیم، آیا بهتر نیست نگاهی به چین و مالزی و ترکیه بیاندازیم و با استفاده از تجربیات آن کشورها حرکت خود را با الگویی مناسب به پیش ببریم؟
آقای نیکنام با تائید نظرات مهندس دیلمی از پرسشگر نبودن نخبگان کشور گلایه کردند و از تمام رهبران فکری کشور خواستند ایده های خود را به مجلسیان منتقل کنند تا بتوان از حاصل تلاش این بزرگواران استفاده کرد.آقای نیکنام مردم را طلبکار کشور دانستند و از حکومت به خاطر اینکه حتی در زمان جنگ مردم را طلبکار کرد و به خاطر درآمدهای نفتی با سوبسیدهای غیر ضروری و نا بجا مردم را به سمت اسراف گرایی سوق داد انتقاد کردند. ایشان یکی دیگر از گرفتاریهای کشور را این دانستند که تمام بیکاران جامعه با نگاه طلب کارانه به کشور نگاه می کنند و می خواهند پشت میز به راحت ترین کار بپردازند ولی بیش از 90 درصد آنها تفکری برای کار و زندگی خود ندارند و فقط با نگاهی طلبکارانه به جامعه خود می نگرند. آقای ابوالفتح نیکنام در پایان از نخبگان جامعه خواستند که اندیشه خود را در اختیار مجلسیان بگذارند تا نمایندگان به کار واقعی خود که همانا انطباق حق بر واقع است بپردازند.